Rozszerzenie technologii fungicydowej
Jeszcze do niedawna wiosną w rzepaku ozimym wykonywane były 2 zabiegi fungicydowe. Pierwszy z nich wykonywany był wiosną i jego zadaniem była regulacja łanu oraz zwalczanie chorób, a drugi- tylko o działaniu grzybobójczym w okresie opadania płatka. Zabezpieczał on rośliny podczas rozwoju generatywnego — nalewania nasion. Na plantacjach o wysokim potencjale plonowania tak skonstruowana ochrona fungicydowa była niewystarczająca, ponieważ pomiędzy zabiegami był zbyt duży odstęp. Podczas niego rośliny były infekowane, a rozwijające się choroby znacznie obniżały plon. Dlatego też niezbędne było wprowadzenie kolejnego zabiegu grzybobójczego wykonywanego w fazie pąkowania (od BBCH 50 do 59).
Na jakie choroby narażony jest rzepak?
Łan rzepaku w okresie okołokwitnieniowym ma dużą gęstość i jest słabo przewietrzany — stwarza to bardzo dobre warunki do rozwoju chorób grzybowych takich jak sucha zgnilizna kapustnych, szara pleśń oraz zgnilizna twardzikowa, której źródłem może być gleba.
Konieczne triazole
W rzepaku ozimym podobnie jak wielu innych uprawach ważną rolę w tworzeniu technologii ochrony grzybobójczej odgrywają triazole. Zaliczany jest do nich protiokonazol, difenkonazol i tebukonazol. Ostatnia z wymienionych substancji czynnych jest coraz rzadziej wykorzystywana w ochronie rzepaku ozimego w fazie okołowitnieniowej, a jej miejsce zastępują dwie pierwsze. Zmiana wynika z rosnącej świadomości związanej ze skutecznością działania poszczególnych substancji. Triazole mają bardzo dobre działanie interwencje i wyniszczające, ale niezbyt dobre zapobiegawcze.
Czym wzmocnić działanie triazoli?
Działanie triazoli może być niewystarczające do zabezpieczenia plantacji rzepaku ozimego do zabiegu na opadanie płatka, ze względu na ich ograniczone działanie zapobiegawcze. W celu wzmocnienia ochrony przed nowymi infekcjami rekomendowane jest włączenie do zabiegu azoksytrobiny. Jest ona cenny uzupełnieniem dla protikonoazlu lub difenkonazolu pod kątem sposobu działania i zakresu zwalczanych chorób. Dodatkowo azoksystrobina ma działania fizjologiczne — zwiększa zieloność roślin uprawnych i wpływa korzystnie na ich procesy życiowe.
Maksymalne wykorzystanie wjazdu w pole
Wjazd z fungicydem w fazie pąkowania można połączyć ze stosowaniem insektycydu na słodyszka rzepakowego, jeżeli został przekroczony ekonomiczny próg szkodliwości. Warto również zadbać o ograniczenie negatywnego wpływu stresu suszy przez zastosowanie Aquaman SL, który zwiększa zdolność roślin do zatrzymywania wody w części nadziemnej.
W technologii prowadzenia rzepaku ozimego można wykorzystać fungicydy od ProAgri, przy pomocy których można przygotować kompletny program regulacji i ochrony przed grzybami:
-
Sierra 60 SL (metkonazol)
-
Generał 300 EC (protikonazol)
-
Strobe 250 SC (azoksytrobina)
-
Rio 500 SC (boskalid)
Duża liczba dostępnych fungicydów oraz zakres ich stosowania wynikający z etykiety rejestracyjnej pozwala na ułożenie programu dostosowanego do zakładanego poziomu plonowania plantacji. Jednym z fundamentów takiej ochrony opartej na protiokonazolu jest preparat, który znajdziesz pod adresem: https://osadkowski.pl/produkt/general-300ec-5l–s-138334.
Ochrona fungicydowa rzepaku w fazie pąkowania
Z powodu szybkiego wiosennego przyrostu biomasy i rozcieńczenia wcześniej aplikowanych substancji czynnych, na plantacjach o wysokim potencjale konieczne jest wykonanie dodatkowego zabiegu grzybobójczego w fazie pąkowania. Aby skutecznie zwalczać rozwijające się w gęstym łanie choroby, zaleca się stosowanie triazoli o silnym działaniu interwencyjnym, uzupełnionych o wydłużającą ochronę zapobiegawczą azoksytrobinę. Taki zabieg warto połączyć z ewentualnym zwalczaniem słodyszka rzepakowego oraz aplikacją preparatów łagodzących stres suszy, opierając się na kompleksowych rozwiązaniach fungicydowych z portfolio ProAgri.
